پاکنویس پایگاه خبری

وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی در آیین رونمایی از صندوق پژوهش و فن‌آوری توسعه فرهنگ و هنر گفت: صنایع خلاق از نظر سهم در تولید، اشتغال، گردش مالی، صادرات و حتی درآمدهای ملی، به یک حوزه راهبردی تبدیل شده است ‌و در عین حال بسیاری از مزیت‌هایی که این حوزه بر آنها استوار است، در کشور ما وجود دارد.

وقتی یک طراح، مانیتورِ سیاه و خالی را پیش روی خود می‌بیند، شاید در نگاهِ عامه، او فقط با مجموعه‌ای از کدهای خشک و زبان‌های برنامه‌نویسی روبروست که باید به خروجی‌های منطقی تبدیل شوند. اما برای کسی که هنر را در رگ‌های تکنولوژی جستجو می‌کند، این لحظه، دقیقاً همان لحظه‌ای است که یک نقاش پیش از تماسِ اولین ضربه قلم‌مو بر بومِ سپید، نفس در سینه حبس می‌کند. ما در عصرِ تقابلِ همیشگی میان «سخت‌افزار» و «روح» زندگی می‌کنیم؛ جایی که پیکسل‌ها—این واحدهای کوچک و بی‌جانِ دیجیتال—قرار است حاملِ عمیق‌ترین احساساتِ انسانی باشند.

براساس آخرین آمار منتشر شده از سوی صندوق بازنشستگی کشوری، ضریب پشتیبانی (نسبت کسورپردازان به حقوق‌بگیران) این صندوق به ۰.۴۳ رسیده این درحالیست که براساس تجربیات بین‌المللی، یک صندوق بازنشستگی پایدار دارای نسبت پشتیبانی حداقل ۳ و در سطح مطلوب ۶ تا ۷ است.

دو شرکت متا و گوگل در برابر یک غول هوش مصنوعی‌ شکست خورده‌اند که احتمالا انتظارش را ندارید.

سینمای اجتماعی ایران همواره میدانی برای آزمون «صداقت در برابر صناعت» بوده است. سهیل بیرقی در فیلم «بی‌داد»، بار دیگر نشان می‌دهد که کارگردانی‌ است که نه تنها از مواجهه با زخم‌های جامعه نمی‌هراسد، بلکه تلاش می‌کند سینمایی بسازد که در لحظاتی، حتی یک گام از جامعه‌اش جلوتر باشد. «بی‌داد» فیلمی است که در تقابل میان خشمِ عریانِ اجتماعی و روایتِ گاه‌به‌گاهِ لنگ‌زنان، هویتی مستقل و جسور پیدا کرده است؛ فیلمی که اگرچه در ساختارِ دراماتیک با چالش‌های جدی روبروست، اما به لطف بازی‌های درخشان و کارگردانیِ مسلط بر فضای بازیگر، به اثری تماشایی بدل شده است.