پاکنویس پلاس

قائم‌مقام آزمایشگاه ملی نقشه‌برداری مغز با اشاره به گردش مالی ۱۷۹ میلیارد دلاری صنعت گیم در جهان و حضور حدود ۳۴ میلیون گیمر در ایران، بر ضرورت پررنگ‌تر شدن نقش علوم شناختی در صنعت بازی تاکید کرد و گفت: گیم می‌تواند بستری برای توسعه فناوری‌های شناختی و کاربرد آنها در ورزش، آموزش، سلامت و سایر حوزه‌های اجتماعی باشد.

بعضی خبرها بیش از آنکه یک اتفاق صنفی سینمایی باشد، یک نوستالژی دسته‌جمعی است؛ خبر بازگشت علی فروتن، محمد مسلمی و حمید گلی به یک پروژه سینمایی مشترک، دقیقاً از همین نوع است.

دادستانی تهران در پی انتشار محتوایی توهین‌آمیز و کذب در یکی از برنامه‌های اینترنتی رسانه «دیدارنیوز» علیه عوامل این رسانه اعلام جرم کرد.

«آدم‌ها اتفاق‌ها رو هرجوری بخوان، به یاد میارن. حافظه کارش حفاظت‌کردن از آدمه، نه به خاطر آوردن.»

سینمای اجتماعی ایران همواره میدانی برای آزمون «صداقت در برابر صناعت» بوده است. سهیل بیرقی در فیلم «بی‌داد»، بار دیگر نشان می‌دهد که کارگردانی‌ است که نه تنها از مواجهه با زخم‌های جامعه نمی‌هراسد، بلکه تلاش می‌کند سینمایی بسازد که در لحظاتی، حتی یک گام از جامعه‌اش جلوتر باشد. «بی‌داد» فیلمی است که در تقابل میان خشمِ عریانِ اجتماعی و روایتِ گاه‌به‌گاهِ لنگ‌زنان، هویتی مستقل و جسور پیدا کرده است؛ فیلمی که اگرچه در ساختارِ دراماتیک با چالش‌های جدی روبروست، اما به لطف بازی‌های درخشان و کارگردانیِ مسلط بر فضای بازیگر، به اثری تماشایی بدل شده است.

تصمیم سونی برای توقف تولید دیسک‌های فیزیکی بازی‌های جدید پلی‌استیشن از ژانویه ۲۰۲۸، به یکی از بحث‌برانگیزترین تصمیم‌های این شرکت تبدیل شده و اعتراضات گسترده‌ای را از کارزارهای چند جانبه تا شکایت‌های قضایی در پی داشته است.

سریال اعتراف می‌کنم، ماجرای یک گروه تحقیق و بازجویی است که در هر قسمت پرونده‌‌ای پیچیده را بررسی می‌کنند تا مجرمان خطرناکی را وادار به اعتراف کنند.

«گوگل» در رویداد جدید فناوری خود، از محصولات بسیاری رونمایی کرد که جاذبه زیادی برای علاقه‌مندان حوزه فناوری دارند.

ابهام درباره قطع کالابرگ برخی افراد که به‌دلیل شناسایی به‌عنوان «غیرمقیم» با تعلیق موقت مواجه شده‌اند، با توضیح جدید وزارت کار برطرف شد؛ بر اساس این اطلاعیه، مقصد سفرهای افراد حاضر در فهرست در هفته پیش رو پالایش می‌شود و زائران عراق پس از بررسی از این فهرست خارج خواهند شد.

سریال «کوری» از آن دست آثار شبکه خانگی است که پیش از هر چیز با موضوعش خود را تحمیل می‌کند؛ موضوعی حساس، جنجالی و بالقوه تکان‌دهنده: مصرف مشروبات الکلی تقلبی و پیامدهای مرگبار آن. انتخاب چنین سوژه‌ای برای یک درام جنایی، از همان ابتدا نشان می‌دهد که سازندگان با متنی صرفاً سرگرم‌کننده طرف نیستند، بلکه می‌خواهند از دل یک حادثه تراژیک، روایتی اجتماعی و هشداردهنده بسازند. «کوری» در ظاهر درباره یک فاجعه است، اما در لایه‌های زیرین خود این پرسش را پیش می‌کشد که آیا درام می‌تواند همزمان هم هشدار باشد و هم ـ ناخواسته ـ جذابیت یک سبک زندگی را بازتولید کند؟