نقد سریال

از همان شش قسمت نخست سریال «کوری»، سازندگان اثر مرزبندی روشنی با ساختارهای کلاسیک و کلیشه‌ای ژانر پلیسی–معمایی ترسیم کردند. این مجموعه به‌جای تکیه بر فرمول تکراریِ «پنهان‌کاری اطلاعات از مخاطب برای خلق هیجان کاذب»، از معما تنها به‌عنوان بستری برای شکل‌گیری درام و دگرگونی نسبت‌های انسانی بهره می‌گیرد. به بیانی دیگر، مسئله‌ی اصلی سریال نه کشف «کیستی و چیستی رخدادها»، بلکه بازتاب و پیامد سنگین این اتفاقات بر مناسبات و روان شخصیت‌هاست؛ رویکردی که در قسمت‌های هفتم تا نهم به اوج پختگی روایی خود رسیده است.

سریال اعتراف می‌کنم، ماجرای یک گروه تحقیق و بازجویی است که در هر قسمت پرونده‌‌ای پیچیده را بررسی می‌کنند تا مجرمان خطرناکی را وادار به اعتراف کنند.

سریال «کوری» از آن دست آثار شبکه خانگی است که پیش از هر چیز با موضوعش خود را تحمیل می‌کند؛ موضوعی حساس، جنجالی و بالقوه تکان‌دهنده: مصرف مشروبات الکلی تقلبی و پیامدهای مرگبار آن. انتخاب چنین سوژه‌ای برای یک درام جنایی، از همان ابتدا نشان می‌دهد که سازندگان با متنی صرفاً سرگرم‌کننده طرف نیستند، بلکه می‌خواهند از دل یک حادثه تراژیک، روایتی اجتماعی و هشداردهنده بسازند. «کوری» در ظاهر درباره یک فاجعه است، اما در لایه‌های زیرین خود این پرسش را پیش می‌کشد که آیا درام می‌تواند همزمان هم هشدار باشد و هم ـ ناخواسته ـ جذابیت یک سبک زندگی را بازتولید کند؟