پاکنویس پایگاه خبری

دوربین را روی سه‌پایه و مقابل یک آینه بزرگ قرار داد؛ خودش در مقابل آن ایستاد و شاتر را زد...

پخش فیلم «صد سال به این سال‌ها» فقط پایان انتظار ۱۹ سالۀ یک فیلم برای اکران نیست؛ بلکه یادآور سرنوشت آثاری است که سال‌ها پشت سد توقیف ماندند و سرانجام بدون آنکه بحرانی ایجاد کنند، به دست مخاطب رسیدند. اما آیا این توقیف‌های طولانی‌مدت راه‌حلی مناسب برای رفع نگرانی‌ها و مشکلات بوده‌ یا تنها عمر فیلم و فیلمساز، و سرمایه تولید را هدر داده‌اند!؟

وقتی یک طراح، مانیتورِ سیاه و خالی را پیش روی خود می‌بیند، شاید در نگاهِ عامه، او فقط با مجموعه‌ای از کدهای خشک و زبان‌های برنامه‌نویسی روبروست که باید به خروجی‌های منطقی تبدیل شوند. اما برای کسی که هنر را در رگ‌های تکنولوژی جستجو می‌کند، این لحظه، دقیقاً همان لحظه‌ای است که یک نقاش پیش از تماسِ اولین ضربه قلم‌مو بر بومِ سپید، نفس در سینه حبس می‌کند. ما در عصرِ تقابلِ همیشگی میان «سخت‌افزار» و «روح» زندگی می‌کنیم؛ جایی که پیکسل‌ها—این واحدهای کوچک و بی‌جانِ دیجیتال—قرار است حاملِ عمیق‌ترین احساساتِ انسانی باشند.

سینمای اجتماعی ایران همواره میدانی برای آزمون «صداقت در برابر صناعت» بوده است. سهیل بیرقی در فیلم «بی‌داد»، بار دیگر نشان می‌دهد که کارگردانی‌ است که نه تنها از مواجهه با زخم‌های جامعه نمی‌هراسد، بلکه تلاش می‌کند سینمایی بسازد که در لحظاتی، حتی یک گام از جامعه‌اش جلوتر باشد. «بی‌داد» فیلمی است که در تقابل میان خشمِ عریانِ اجتماعی و روایتِ گاه‌به‌گاهِ لنگ‌زنان، هویتی مستقل و جسور پیدا کرده است؛ فیلمی که اگرچه در ساختارِ دراماتیک با چالش‌های جدی روبروست، اما به لطف بازی‌های درخشان و کارگردانیِ مسلط بر فضای بازیگر، به اثری تماشایی بدل شده است.

براساس آخرین آمار منتشر شده از سوی صندوق بازنشستگی کشوری، ضریب پشتیبانی (نسبت کسورپردازان به حقوق‌بگیران) این صندوق به ۰.۴۳ رسیده این درحالیست که براساس تجربیات بین‌المللی، یک صندوق بازنشستگی پایدار دارای نسبت پشتیبانی حداقل ۳ و در سطح مطلوب ۶ تا ۷ است.