در ماههای پس از تجربه بحران و جنگ، تب تئاتر ایران تب تندی از نیاکان گرفته است؛ همزمانی روی صحنه رفتن نمایشهای عظیمی با محوریت چهرههای تاریخی و اسطورهای چون «کوروش»، «آرش»، «سیاوش» و «پسران فریدون»، بیش از آنکه یک اتفاق ساده در تقویم هنری باشد، زنگ خطری است برای سنجش عیار نسبت میان هنر و بحران. تئاتر در مواجهه با جامعهای که التیام زخمهای اضطراب را طلب میکند، به سراغ کهنالگوها رفته است؛ اما در این میان، این پرسش بنیادین تیغ تیزی بر گلوگاه جریان غالب تولیدات نمایشی کشیده است: آیا با بازگشتی اصیل و آگاهانه به هویت ایرانی روبهرو شدهایم، یا با موجی از احساساتگرایی سوداگرانه برای تسکین موقت و کاسبی با عواطف ملی؟
توضیحات بیشتر »«بیداد»؛ پیروزی بازیگر بر فیلمنامه
سینمای اجتماعی ایران همواره میدانی برای آزمون «صداقت در برابر صناعت» بوده است. سهیل بیرقی در فیلم «بیداد»، بار دیگر نشان میدهد که کارگردانی است که نه تنها از مواجهه با زخمهای جامعه نمیهراسد، بلکه تلاش میکند سینمایی بسازد که در لحظاتی، حتی یک گام از جامعهاش جلوتر باشد. «بیداد» فیلمی است که در تقابل میان خشمِ عریانِ اجتماعی و روایتِ گاهبهگاهِ لنگزنان، هویتی مستقل و جسور پیدا کرده است؛ فیلمی که اگرچه در ساختارِ دراماتیک با چالشهای جدی روبروست، اما به لطف بازیهای درخشان و کارگردانیِ مسلط بر فضای بازیگر، به اثری تماشایی بدل شده است.
توضیحات بیشتر »
پاکنویس پایگاه خبری



















